Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Γιατί είναι σημαντικό για τα παιδιά να μην τα δίνουμε όλα απλόχερα!

Όλοι οι γονείς και κυρίως οι μαμάδες προσπαθούν σε όλο το ηλικιακό φάσμα της ζωής του παιδιού τους να τα τους παρέχουν τα πάντα χωρίς αυτά να χρειάζονται να προσπαθήσουν για τίποτα.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι προσόν της ελληνικής οικογένειας ως επί το πλείστον! Φυσικά και δεν είναι κακό να προσφέρεις στο παιδί σου απλόχερα τη βοήθειά σου. Όμως, είναι διαφορετικό να μη του δίνεις χρόνο και χώρο ώστε να κάνει τη δική του προσπάθεια. Μέσα από αυτήν και την κατάκτησή της θα μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και τις ικανότητές του. Θα μάθει να έχει αυτοεκτίμηση. Θα μάθει να παίρνει αποφάσεις, να λύνει προβλήματα και να διαχειρίζεται τόσο τα εύκολα όσο και τα δύσκολα.
Και μιλώ για απλά πράγματα. Βλέπω μαμάδες να ετοιμάζουν την τσάντα, να δένουν τα κορδόνια, να ανοίγουν συσκευασίες (πατατάκια, κρουασάν κ.τ.λ), να συζητούν και να λύνουν προβλήματα στις παιδικές-φιλικές διαμάχες, να βγάζουν το παιδί από τη δύσκολη θέση. Και αυτό ως πότε θα συμβαίνει; Μήπως μια μέρα ξαφνικά θα πουν στο παιδί "τώρα μεγάλωσες, ανέλαβε μόνος"; Ή μήπως θα είναι δίπλα τους σε κάθε πρόβλημα ή δυσκολία; Προσωπική, επαγγελματική κ.τ.λ.
Επιτυχημένος είναι ο γονιός που το παιδί του είναι καλύτερο από τον ίδιο. Δε νομίζω ότι υπάρχουν γονείς που δε θέλουν το παιδί τους ανεξάρτητο, με αυτοπεποίθηση και ικανότητες.
Ίσως να μην ξέρουν τον τρόπο.
Θα μοιραστώ ένα παράδειγμα μαζί σας, για να διαπιστώσετε πως νιώθει ένα παιδί όταν καταφέρνει κάτι μόνο του.
Δούλευα σε ένα ειδικό σχολείο και είχα έναν μαθητή μικρό σε ηλικία με σύνδρομο Down. Του άρεσαν πάρα πολύ οι τσίχλες. Μια μέρα αγόρασα ένα κουτί από τις αγαπημένες του. Το κουτί είχε απ' έξω σελοφάν (διάφανο πλαστικό) όπως αρκετές μάρκες έχουν. Τον είδα λοιπόν και αφού τον καλημέρισα τον ρώτησα αν θέλει τσίχλα. Τα μάτια του γυάλισαν και φυσικά είπε "ναι"! Του έδειξα το κουτί και του είπα "άνοιξέ το και πάρε μία τσίχλα". Παιδεύτηκε κανά πεντάλεπτο ίσως και λίγο παραπάνω μέχρι να το ανοίξει. Κάθισα δίπλα του και έγραφα κάτι. Δεν του προσέφερα βοήθεια. Εκείνος προσπαθούσε ώσπου τα κατάφερε! "Το άνοιξα, τα κατάφερα, τα κατάφερα, είμαι ήρωας" φώναξε γεμάτος χαρά και ικανοποίηση. 
Τα παιδιά μέσα από την προσπάθειά τους μαθαίνουν πολύτιμα πράγματα που θα είναι εφόδια για τη ζωή τους, ακόμα κι αν οι γονείς νομίζουν ότι "ταλαιπωρούνται". Θα δείτε στην πράξη ότι όταν ένα παιδί καταφέρει κάτι, "παίρνει τα πάνω του", αποκτά θάρρος, αυτοπεποίθηση και συνεχίζει πιο δυναμικά! Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρει, θα μάθει ότι και η "αποτυχία' είναι μέρος της ζωής. Δείξτε του τον τρόπο ώστε στην επόμενη προσπάθεια να τα καταφέρει!

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Μαθαίνω τα ζευγαράκια του 10 παίζοντας!

Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να εξοικιωθούν με τα αθροίσματα του 10. Ένας τρόπος είναι μέσω παιχνιδιού ώστε να μην είναι βαρετό. Πώς; Με μία απλή τράπουλα.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον άσο για τον αριθμό 1 και όλα τα υπόλοιπα φύλλα που δείχνουν αριθμούς. Τις φιγούρες και τα φύλλα με τον αριθμό 10 βγάλτε τα εκτός παιχνιδιού.

Επιλέξτε για κάθε παίκτη 5 ή 6 ανοιχτά φύλλα και γυρίστε την τράπουλα ανάποδα. Ο κάθε παίκτης τραβάει ένα φύλλο και προσπαθεί να δει αν υπάρχει στα φύλλα του ένας αριθμός που να κάνει ζευγάρι  με αυτόν που τράβηξε ώστε να δίνει άθροισμα 10. Εάν βρει το ζευγάρι κρατάει στην άκρη τα δύο αυτά φύλλα. Νικητής είναι αυτός που θα μαζέψει τα περισσότερα!


 
 
Μια εναλλαγή είναι οι γνωστές κάρτες UNO με τις οποίες είτε μπορείτε να παίξετε το ίδιο παιχνίδι (κρατώντας μόνο τους αριθμούς) είτε να επιλέξετε κάποιους που δίνουν άθροισμα 10 και να παίξετε το γνωστό παιχνίδι μνήμης που τοποθετούμε τα φύλλα ανάποδα ώστε να μην τα βλέπουμε και κάθε παίκτης επιλέγει δύο φύλλα. Αν αυτά δίνουν το επιθυμητό άθροισμα τα παίρνει.
 
 
Μετά από κάθε παιχνίδι μπορείτε να συνοψίσετε σε πινακάκια ή κουτάκια τα ζευγαράκια του 10. Ή να φτιάξετε κουτάκια όπως το κρυπτόλεξο στα οποία θα κρύβονται ζευγαράκια. 

Φάνια Βιλλιώτη 
Ψυχολόγος - Εκπαιδεύτρια Σχολών Γονέων
Συμβουλευτική γονέων - Μαθησιακές Δυσκολίες
e-mail: taksidi_psyxis@hotmail.com

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Γιαγιάδες και παππούδες: Ανεκτίμητη αξία στη ζωή ενός παιδιού


Μόνο όσοι έχουνε μεγαλώσει με γιαγιάδες και παππούδες θα συναιστανθούν...

"Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου"

Μεγαλώνουν τα εγγόνια τους ώντας πιο ώριμοι, με περισσότερο συναίσθημα, μια τάση να μην τους χαλάνε το χατίρι, και μια τεράστια αδυναμία. Στέκονται δίπλα τους στα πρώτα τους βήματα, τα καμαρώνουν, τα "προστατεύουν" απ' τα γονεϊκά μαλώματα.
Τους δίνουν τα πρώτα τους χαρτζιλίκια, τα μαθαίνουν καινούρια πράγματα και βιώνουν μαζί νέες εμπειρίες.
Τυχερά τα παιδιά που μεγαλώνουν με γιαγιάδες και παππούδες...
Πάνε μαζί τις πρώτες τους βόλτες, τους φτιάχνουν τα αγαπημένα τους φαγητά και τα παίρνουν κοντά τους στην εξοχή. Τα κορίτσια μαθαίνουν απ' τις γιαγιάδες τα μυστικά της μαγειρικής και της νοικοκυροσύνης, ενω τα αγόρια πάνε με τους παππούδες για δουλειές εκτός σπιτιού και φυσικά μια βόλτα απ' το καφενείο!
Τα συντροφεύουν όταν οι γονείς απουσιάζουν. Τα εγγόνια λατρεύουν να φιλοξενούνται από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Περνούν δημιουργικό χρόνο παρέα. Ζούνε στιγμές που χαράσονται στη μνήμη τους για πάντα.
Οι παππουδογιαγιάδες δεν κουράζονται ποτέ από τα εγγόνια τους. Έχουν περισσότερο χρόνο κι απ' αυτόν που διαθέτουν οι γονείς όταν πρόκειται για το εγγόνι τους. Ξέρουν να ακούνε χωρίς να κρίνουν.
Τα εγγόνια ακούνε συμβουλές, πολλές συμβουλές, τόσες που κουράζονται... Δεν τις ξεχνούν όμως, γιατί με το πλήρωμα του χρόνου κάποιες τις χρειάζονται, με κάποιες άλλες συνταξιδεύουν και άλλες τις μεταλαμπαδεύουν στα δικά τους παιδιά και στα εγγόνια τους αργότερα.
Κι έπειτα, τα χρόνια περνούν και οι ρόλοι αντιστρέφοτναι... Γιατί δε νοείται ο άνθρωπος που σε φρόντιζε τόσα χρόνια και που δεν έφυγε στιγμή από δίπλα σου να μένει μόνος ή αβοήθητος... Και τότε το εγγόνι φροντίζει τους παππούδες, τους εφιστά την προσοχή ώστε να μην αρωστήσουν, να μη χτυπήσουν, να μην πέσουν θύματα μιας νέας εποχής και τεχνολογίας που τους δυσκολεύει να ενσωματωθούν. Τα εγγόνια αποδέχονται τους παππούδες και τις γιαγιάδες όπως είναι. Δεν προσπαθούν να τους αλλάξουν, μήτε να τους επιπλήξουν. Κι αυτό δεν το 'χει κάνει κανένας άλλος εκτός από αυτά. Αυτή η άνευ όρων αποδοχή είναι που ενισχύει ακόμα περισσότερο το δέσιμό τους.
Μέσα από τα μάτια του παππού και της γιαγιάς τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά.

Φάνια Βιλλιώτη 
Ψυχολόγος - Εκπαιδεύτρια Σχολών Γονέων
Συμβουλευτική γονέων - Μαθησιακές Δυσκολίες
e-mail: taksidi_psyxis@hotmail.com



 

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Πόσες ώρες ύπνου χρειάζονται τα παιδιά;

Ο ύπνος είναι ο ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στη ζωή μας. Ειδικότερα για τα παιδιά, αποτελεί καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητά τους, τόσο για την εκπαίδευση όσο και για τις δραστηριότητές τους. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα όρια σχετικά με την ηλικιακή ομάδα και τον ύπνο, αλλά μια γενική κλίμακα που δείχνει κατά μέσο όρο πόσες ώρες ύπνου χρειάζονται τα παιδιά για να μπορούν να ανταποκρίνονται στο ημερήσιο πρόγραμμά τους.
 
1-3 ετών 11-13 ώρες
4-6 ετών 10-12 ώρες
7-12 ετών 9-11 ώρες
13-18 ετών 8,5-9,5 ώρες

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ύπνος των μικρότερων παιδιών απαιτεί μια προετοιμασία η οποία θα πρέπει να γίνει καθημερινή ρουτίνα. Να ενταχθεί στο καθημερινό τους πρόγραμμα.
Ένα παιδί που δεν κοιμάται επαρκώς, δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει το σχολείο (πιθανόν να κοιμάται την ώρα του μαθήματος), δεν έχει διάθεση να συνεχίσει τις εργασίες του στο σπίτι και γενικότερα δεν έχει ενέργεια. Η συνεχής έλλειψη ύπνου ίσως επιφέρει προβλήματα συμπεριφοράς, προσοχής και μνήμης. Ο επαρκής ύπνος είναι ένας από τους βασικότερους τομείς που συμβάλλουν στην υγεία του παιδιού.

Πηγές:
sleepfoundation.org
aboutkidshealth.ca

Φάνια Βιλλιώτη 
Ψυχολόγος - Εκπαιδεύτρια Σχολών Γονέων
Συμβουλευτική γονέων - Μαθησιακές Δυσκολίες
e-mail: taksidi_psyxis@hotmail.com

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Διάσπαση προσοχής, έλλειψη κινήτρων ή ζωηράδα;


Τα τελευταία χρόνια με τον καταιγισμό διαγνώσεων στα παιδιά έχουν παρερμηνευθεί κάποιοι όροι. Για παράδειγμα λέμε συχνά "το παιδί έχει διάσπαση προσοχής ή είναι υπερκινητικό". Η σημασία των λέξεων είναι διαφορετική όταν μιλάμε στην καθημερινότητά μας ή όταν κάνουμε λόγο για διάγνωση. Αυτή η διαφορά πολλές φορές παραπλανεί γονείς και εκπαιδευτικούς βάζοντας "ταμπέλες" κάποιες φορές σε παιδιά που είναι ζωηρά ή δεν έχουν κίνητρα για μάθηση.


ΔΕΠ-Υ
Πιο συγκεκριμένα η ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα) είναι μια χρόνια αναπτυξιακή διαταραχή. Εμφανίζεται περίπου πριν την ηλικία των 7 ετών και εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα τα οποία υπάρχουν σε διάφορα πλαίσια (όχι μόνο στο σχολείο ή μόνο στο σπίτι) μεταξύ των οποίων είναι:


  • το παιδί μοιάζει αφηρημένο, χωρίς κίνητρα να παρακολουθήσει το μάθημα, ενοχλεί τους συμμαθητές του και δεν ολοκληρώνει τις εργασίες του.
  • διασπάται η προσοχή του πιο εύκολα σε σχέση με τους συνομήλικούς του, είτε στο σχολείο είτε σε ένα παιχνίδι.
  • δυσκολεύεται να ολοκληρώσει μια εργασία ή δραστηριότητα ή να ακολουθήσει οδηγίες
  • φαίνεται ανοργάνωτο και ξεχνά εύκολα
  • έχει νευρικότητα και έντονη κινητικότητα περισσότερη από τους συνομήλικούς του
  • μιλά πολύ, διακόπτει τους άλλους, δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του κάνει θόρυβο
Επιπλέον το παιδί με ΔΕΠ-Υ μπορεί να δυσκολεύεται στην εκμάθηση γραφής και ανάγνωσης. Η αδυναμία συγκέντρωσης που έχει προκαλεί την ελλιπή παρακολούθηση του μαθήματος και την περιορισμένη αφομοίωσή του και συνεπώς το παιδί εμφανίζει μαθησιακά κενά. Καθώς το παιδί δε μπορεί να ακολουθήσει κανόνες και οδηγίες απορρίπτεται και από τους συνομήλικους.

Τα αίτια της ΔΕΠ-Υ είναι άγνωστα, αν και πολλοί επιστήμονες αναφέρουν ότι η βάση της διαταραχής είναι νευρολογική.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι για να πούμε για κάποιο παιδί ότι έχει ΔΕΠ-Υ πρέπει να γίνει αξιολόγηση από ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο χωρίς να δίνουμε ανεύθυνα ταμπέλες.

Έλλειψη κινήτρων μάθησης
Ωστόσο ένα παιδί μπορεί να εμφανίζει στο σχολείο κάποιο από τα συμπτώματα που προανέφερα. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει κάποια διαταραχή. Μπορεί για παράδειγμα ένα παιδί να μην έχει κίνητρα μάθησης.
Ας δούμε όμως τι είναι τα κίνητρα.
Κίνητρα ονομάζουμε τα "γιατί" της συμπεριφοράς μας, τις αιτίες που προκαλούν τη συμπεριφορά ή τη δράση. Υπάρχουν δύο ειδών κίνητρα, τα εσωτερικά (σκοπός, επιθυμία, ένστικτο, συναίσθημα, αυτοεκτίμηση) και τα εξωτερικά (ανταμοιβή, βαθμοί, φόβος). Τα κίνητρα συνδέονται με την εκπαίδευση. Πολλά παιδιά δεν πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν, δεν κατανοούν γιατί πρέπει να πάνε σχολείο ή γιατί πρέπει να μάθουν καινούρια πράγματα, δεν επιμένουν ώστε να ολοκληρώσουν μια εργασία, δεν πιστεύουν ότι μπορούν να βελτιωθούν και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ώστε να παρακολουθήσουν το μάθημα. Όλα αυτά αποτελούν την έλλειψη κινήτρων για μάθηση.

Ζωηρά παιδιά
Υπερκινητικό ή ζωηρό παιδί; Τα ζωηρά παιδιά δε σημαίνει ότι έχουν κάποια αναπτυξιακή διαταραχή. Πώς όμως διαχωρίζεται η ζωηράδα από την υπερκινητικότητα;
Τα ζωηρά παιδιά μπορούν να ελέγξουν την έντονη κινητικότητά τους όταν τους ζητηθεί ή όταν βρίσκονται σε χώρο που απαιτείται κάτι τέτοιο. Επίσης δεν αντιμετωπίζουν δυσκολία στην γραφή και την ανάγνωση και γενικότερα στο λόγο, κάτι που δυσκολεύει τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ. Επιπρόσθετα τα ζωηρά παιδιά μπορούν να συγκεντρωθούν ακόμα και χωρίς να έχουν κάποιο κίνητρο, ενώ τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ χρειάζονται υψηλό κίνητρο προκειμένου να συγκεντρωθούν. Μια ακόμη παράμετρος είναι η επιδεξιότητα που μπορεί να έχουν τα ζωηρά παιδιά, σε σχέση με τα άλλα τα οποία θα χαρακτηρίζονταν ως αδέξια ή άτσαλα.



Βιβλιογραφία
Αντωνίου, Α. (2009). Ψυχολογία ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Εκδόσεις Πασχαλίδης.
Κάκουρος, Ε. (2001). Το υπερκινητικό παιδί. Οι δυσκολίες του στη μάθηση και στη συμπεριφορά. Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Κωσταρίδου - Ευκλείδη, Α. (1999). Ψυχολογία κινήτρων. Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

 
 
Φάνια Βιλλιώτη 
Ψυχολόγος - Εκπαιδεύτρια Σχολών Γονέων
Συμβουλευτική γονέων - Μαθησιακές Δυσκολίες
e-mail: taksidi_psyxis@hotmail.com
 



 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Φάνια Βιλλιώτη - Ψυχολόγος
Συμβουλευτική γονέων - Μαθησιακές Δυσκολίες
e-mail: taksidi_psyxis@hotmail.com